اقتصاد معامله هزینه های طرح

هزینه طرح و هزینه های مبادله چیست و چگونه آنها بر بازرگانان تأثیر می گذارند؟چه نوع هزینه ای وجود دارد و بیشترین هزینه رانندگی کدام است؟چه عواملی در هزینه های دستیابی تأثیر می گذارد؟پاسخ این سؤالات و موارد دیگر در این مقاله پوشش داده می شود.

هزینه طرح و هزینه های مبادله چیست؟

هزینه های طرح هزینه های کنترل نشده ای است که توسط طرح های کارت مانند ویزا ، مستر کارت ، شام و حقوق اتحادیه پرداخت می شود. این هزینه ها شامل بسیاری از مواردی از قبیل هزینه های مجوز طرح ، هزینه های حجم ، صندوق های بازاریابی و نوآوری (برای تأمین بودجه طرح های طرح در کشورهای مختلف) ، هزینه های مرزی ، مجوز ، گزارش طرح ، AML (خدمات ضد پولشویی) و چیزهای زیادی است. بیشتر. برای هر طرح کارت ، هزینه ها متفاوت است و به طور مستقل از یکدیگر متفاوت است. هزینه ها توسط خود این طرح ها تعیین شده و به طور دوره ای در طول سال به روز می شوند.

هزینه طرح برای معاملات داخلی کمترین و مبلغ 0. 05 ٪ -0. 20 ٪ از ارزش معامله است ، اما بسته به طرح ، کشور بازرگان و نوع معامله متفاوت است. برای معاملات بین المللی ، هزینه های طرح به طور قابل توجهی بالاتر و مبلغ 0. 50 ٪ -1. 50 ٪ از ارزش معامله است. توجه به این نکته حائز اهمیت است که مواردی با نرخ بالاتر و پایین تر از این فواصل وجود دارد.

بر خلاف هزینه های طرح که به طرح های کارت پرداخت می شود ، هزینه های مبادله به بانک های صادر کننده پرداخت می شود و در اروپا نرخ ها در بیشتر موارد تنظیم می شود. آیین نامه هزینه مبادله اروپا (IFR) در سال 2015 به مرحله اجرا درآمد و با این تغییر ، هزینه های مبادله ای برای معاملات داخلی و داخل EAE (منطقه اقتصادی اروپا) معاملات کارت مصرف کننده تحت پوشش قرار گرفت. بعداً ، در سال 2019 این امر شامل تعهدات مربوط به کمیسیون اروپا توسط ویزا و مستر برای اضافه کردن کلاه در معاملات کارت مصرف کننده بین منطقه ای نیز شد ، یعنی کارتهای صادر شده در خارج از EEA که در بازرگانان در EEA استفاده می شود. این کلاه های حداکثر هم در معاملات Instore و هم به صورت آنلاین اعمال می شود ، اگرچه در مواردی که از کارت صادر شده در خارج از EEA در یک بازرگان EEA استفاده می شود ، نرخ محاصره شده متفاوت است.

نوع مختلف هزینه

عوامل بسیاری وجود دارد که نرخ هزینه طرح را تعیین می کند ، برخی از تأثیرگذارترین آنها به عنوان مثال نوع کارت ، منطقه ای ، نوع معامله ، کانال ، سطح امنیت و ارز هستند. تغییرات بازار EEA را در هزینه های طرح بین سالهای 2017 و 2020 در اینجا مشاهده کنید. لیست های زیر 5 دسته برتر هزینه طرح را برای MasterCard و Visa نشان می دهد.

Mastercard Top 5

1. هزینه های مرزی متقاطع- هزینه های اعمال شده برای معاملات داخل و بین منطقه ای ، یعنی هنگامی که کشور بازرگان و صادرکننده یکسان نیستند.
2. هزینه های ارزیابی - هزینه هایی که بر اساس حجم معاملات فرآوری شده ، هزینه های توسعه ، کمک به نوآوری و صندوق های بازاریابی و موارد دیگر اعمال می شود.
3. هزینه های پاکسازی-هزینه های مربوط به پاکسازی ، از جمله تطبیق ارز ، شهرک های چند منظوره ، هزینه های کارت و سایر موارد.
4. هزینه های مجوز-هزینه های مربوط به مجوز معاملات ، از جمله قبل از مجازات ، تأیید آدرس ، سوالات وضعیت حساب و موارد دیگر.
5. هزینه های SecureCode-هزینه های مربوط به تأیید اعتبار معاملات الکترونیکی ایمن از طریق MasterCard.

ویزا برتر 5

1. پاکسازی و تسویه حساب - هزینه های مربوط به پاکسازی معاملات و تسویه صندوق ها.
2. مؤلفه های خدمات اجباری-هزینه خرید بین المللی (IAF) برای معاملات بین منطقه ای ، هزینه کارت IAF نه ، هزینه های مربوط به تقلب و اختلاف و موارد دیگر اعمال می شود.
3. مجوز - هزینه های مربوط به مجوز معاملات.
4. اجزای هزینه گواهی نامه سه ماهه-کارتهای موجود و کارت ویزیت کارت ویزیت.
5. عناصر خدمات اختیاری-هزینه های مربوط به تأیید اعتبار معاملات الکترونیکی ایمن از طریق ویزا.

منطقه ای به عنوان محرک اصلی

منطقه ای یکی از محرک های اصلی تأثیرگذاری بر هزینه دستیابی و در نتیجه قیمت گذاری به سمت بازرگانان است. ساختار هزینه معاملات بسته به اینکه داخلی ، داخل منطقه ای یا بین منطقه ای باشند ، متفاوت هستند. منطقه ای یا صلاحیت یک معامله با مقایسه بازرگانان و کشورهای صادرکننده تعیین می شود ، به تصویر زیر مراجعه کنید.

معاملات داخلی به طور کلی بسیار متداول تر از معاملات بین المللی است ، در حالی که دومی به طور معمول گران تر هستند. در سالهای اخیر ، هزینه های مربوط به معاملات بین منطقه ای و هزینه های معاملات کارت ویزیت (CNP) به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. در زیر یک نمودار ، از Edpia [1] ، نشان دهنده توسعه هزینه در رابطه با مقادیر معامله برای هر منطقه است. محور y یک شاخص را بر اساس داده های جمع آوری شده از اعضای EDPIA نشان می دهد و محور X نشان دهنده چهار سال گذشته است.

علاوه بر این ، پیچیدگی های اضافی وجود دارد زیرا این طرح ها تعاریف خاص خود را از برنامه های مربوط به هزینه طرح دارند. Mastercard از کشورهای پرداخت تک یورو (SEPA) و کشورهای غیر SEPA استفاده می کند. SEPA شامل اتحادیه اروپا ، ایسلند ، نروژ ، لیختن اشتاین و سوئیس است. معامله ای بین دو کشور یا دو کشور غیر SEPA به عنوان "داخل منطقه ای/در همان زیر منطقه اروپا" در نظر گرفته می شود در حالی که معامله ای بین یک کشور SEPA (به عنوان مثال فنلاند) و یک کشور غیر SEPA (به عنوان مثال ترکیه)"بین منطقه ای" محسوب می شود. برای تعریف ویزا از داخل منطقه ای ، آنها از "ویزا اروپا" به عنوان منطقه ای استفاده می کنند که شامل اتحادیه اروپا ، ایسلند ، نروژ ، لیختن اشتاین ، سوئیس ، ترکیه و اسرائیل است. طرح های دیگری مانند شام و پرداخت اتحادیه از کشورهای EEA استفاده می کنند. برای تعویض ، این کمی متفاوت است (روی کارتهای غیر تنظیم شده).

تفاوت دیگر ویزا و مستر کارت در این است که MasterCard هزینه های مرزی بیشتری را در SEPA و همچنین بین کشورهای منطقه یورو (بازرگان و صادرکننده در دو کشور مختلف منطقه یورو) اعمال می کند ، هنگامی که ارز معامله یورو نیست. تفاوت دیگر این است که Mastercard قبلاً ساختار هزینه خاص کشور بیشتری داشته است در حالی که ویزا در اروپا یکنواخت تر بوده است. با این حال ، این تغییر کرده است ، و ساختار هزینه ویزا طی سالهای گذشته بیشتر کشور خاص شده است.

کارتهای اعتباری و کارتهای اعتباری در مقابل کارتهای تجاری

همچنین بسته به نوع کارت مصرف کننده ، کارت بدهی یا کارت اعتباری ، در هزینه های مختلف در هزینه ها تفاوت هایی وجود دارد. این تفاوت در تنظیم هزینه مبادله نشان داده شده است که در آن کارتهای بدهی در 0. 20 ٪ و کارت های اعتباری در 0. 30 ٪ در معاملات داخلی ، داخل منطقه ای و بین منطقه ای قرار دارند. برای معاملات بین منطقه ای ، آنلاین ، کارت های بدهی در 1. 15 ٪ و کارت های اعتباری در 1. 50 ٪ قرار دارند.

همچنین بسته به اینکه کارت کارت مصرف کننده یا کارت تجاری در جایی که کارت مصرف کننده تنظیم می شود ، در هزینه ها نیز تفاوت هایی وجود دارد. کارتهای تجاری بسته به نوع (تجاری ، تجاری ، شرکت ، خرید و غیره) می توانند به 2 ٪ مبادله در اروپا برسند. از طرف این طرح ، هزینه ها بر اساس کارت های بدهی و اعتباری نیز متفاوت هستند ، جایی که کارت های اعتباری گران تر هستند. با این حال ، تفاوت بین کارت های مصرف کننده و تجاری بسیار کمتر است.

مدل هزینه طرح Worldline

بازرگانان یا می توانند یک مدل قیمت ترکیبی یا یک مدل قیمت تبادل ++ داشته باشند. برای ترکیبی ، بازرگان برای معاملات خود نرخ ثابت پرداخت می کند. برای بازرگانان مبادله ++ ، قیمت هر معامله با افزودن هزینه مبادله ، هزینه های طرح قابل اجرا و حاشیه خریدار برای آن معامله خاص محاسبه می شود. با استفاده از مدل مبادله ++ ، این بر عهده خریدار است که هزینه های این طرح را تا حد امکان دقیق اجرا کند. در رابطه با این اجرای ،

خریداران می توانند در رابطه با آنچه که خریدار توسط طرح ها صورتحساب می کند ، بازرگانان را تحت فشار قرار دهند. نحوه اجرای دقیق هزینه ها از ارائه دهنده به ارائه دهنده متفاوت است زیرا در اصل این می تواند به فرضیات حسابداری و روشهای بازیابی هزینه بستگی داشته باشد. اگر یک بازرگان تحت تأثیر بازرگانان باشد ، آنها هزینه های طرح متحمل شده را پوشش نمی دهند ، مگر اینکه هزینه/حاشیه دستیابی بالاتر به کار گرفته شود ، در حالی که یک هزینه اضافی به این معنی است که می تواند حاشیه های پنهان در مؤلفه هزینه طرح وجود داشته باشد.

در Worldline ، هزینه های طرح به صورت هزینه ای اجرا می شود ، این رویکرد اجرای منجر به یک مدل هزینه کاملاً پیچیده اما بسیار دانه ای می شود که در آن ما نه بازرگانان زیر و نه بیش از حد. از طریق این مدل هزینه هزینه ، ما اطمینان حاصل می کنیم که همیشه بازرگانان خود را برای هر معامله شارژ می کنیم و می توانیم گزارش های شفاف را در سطح معامله تهیه کنیم. اطلاعات بیشتر در مورد مدل هزینه طرح ما را در اینجا بخوانید.

[1] تأثیر تنظیم هزینه های مبادله اتحادیه اروپا - موقعیت Edpia ، Edpia ، 2020. اتحاد صنعت پرداخت های دیجیتال اروپا (EDPIA) نماینده منافع ارائه دهندگان خدمات پرداخت مستقل مقر در اروپا است. هدف آن کمک به مباحث مربوط به سیاست های اتحادیه اروپا است که محیط کسب و کار را برای پرداخت های دیجیتال تعریف می کند و باعث تقویت دید و درک صنعت پرداخت های اروپا در بین سیاست گذاران و جامعه اروپا می شود.