مدیریت ریسک یک استراتژی معاملاتی

در آخر ما باید قوانینی برای مدیریت خطر استراتژی داشته باشیم. مدیریت ریسک و پول مهمترین جنبه در یک استراتژی معاملاتی است. این زمینه بر روی ریزش ها ، اهرم ها و نوسانات متمرکز است. این مهم است که هر برنامه معاملاتی حاوی یک رویکرد مدیریت ریسک برای به حداقل رساندن کشش ، با استفاده از سفارشات از دست دادن توقف یا توقف محدودیت و همچنین جلوگیری از روزهای نوسانات بالاتر باشد.

معامله گران و سرمایه گذاران باید برنامه ای جدایی ناپذیر برای اجرای معاملات یا ورود به موقعیت جدید داشته باشند. در این طرح ، مدیریت ریسک معاملات و موقعیت ها مهمترین ویژگی در دراز مدت است. در بسیاری از مواقع ، سرمایه گذاران یا بازرگانان در بازارهای گاو نر سود زیادی کسب می کنند اما با شروع بازار خرس ، تمام یا تقریباً تمام ارزش نمونه کارها خود را از دست می دهند.

حداکثر کاهش

یکی از مفاهیم اصلی در تجزیه و تحلیل خطر یک استراتژی ، حداکثر پیش بینی این استراتژی است. حداکثر کاهش به عنوان از دست دادن انباشته خرید دارایی در بالاترین نقطه و فروش در پایین ترین نقطه در طی یک دوره زمانی تعریف می شود. در مقابل ، به کاهش ارزش در دوره بعدی از حداکثر محلی قبلی اشاره دارد.

حداکثر کاهش یک اقدام مناسب برای وجوه و مدیران نمونه کارها است که از حداکثر از دست دادن ممکن یک استراتژی در یک دوره خاص آگاه شوند. ویژگی مهم حداکثر کاهش این است که ارزش آن از یک سری مالی دنیای واقعی بدست آمده است و از الگویی با برخی فرضیات نظری سرچشمه گرفته نشده است ، همانطور که چندین بار اتفاق می افتد.

برخی از معیارهای ریسک مانند ارزش در ریسک (VAR) یک نمونه کارها فرض می کنند که بازده استراتژی به طور مستقل و به طور عادی توزیع می شود. در کلمه واقعی ، بازده ها دارای دم چربی و همبستگی سریال هستند و توزیع آنها با توزیع عادی متفاوت است. VAR ضررهای بزرگی را در طول تاریخ بازار مالی منعکس نمی کند.

نسبت Calmar یک متریک ریسک است که حداکثر پیش بینی یک استراتژی را به خود اختصاص می دهد. نسبت Calmar به عنوان نرخ رشد سالانه مرکب تقسیم شده بر حداکثر کاهش در مدت مشابه تعریف می شود. بر خلاف نسبت شارپ ، نسبت Calmar نمی تواند به افق زمانی مختلف تقسیم شود ، بنابراین پرتفوی هایی که از نسبت Calmar استفاده می کنند باید همان دوره پشتی را داشته باشند.

به منظور توسعه یک رویکرد واقع بینانه تر از مدیریت ریسک ، در چند سال گذشته اقدامات جدیدی از ریسک ارائه شده است که بیشتر به جای نوسانات یا VAR ، بیشتر روی ریزش ها و حداکثر کاهش تمرکز می کند. این رویکرد ، توزیع فروپاشی را در نظر می گیرد که از کاهش (بزرگی و مدت زمان) برای تعریف عملکرد از دست دادن استفاده می کند.

روش های دیگری برای دستیابی و مدیریت ریسک مناسب و کنترل ریسک در استراتژی های معاملاتی وجود دارد که بیشتر با استراتژی های مبتنی بر دارایی های مجرد یا چند مرتبط است. یکی از این روشها بیمه نمونه کارها نسبت ثابت (CCPI) است که در صورت داشتن استراتژی ، قاعده تنظیم اندازه سفارش را دارد.

در صورت تمایل ، CPPI اندازه سفارش را سریعتر کاهش می دهد و تقریباً غیرممکن است که رویکرد حساب به حداکثر کاهش یابد. این روش با توجه به کاهش فعلی ، اهرم را کنترل می کند. اگر کاهش فعلی افزایش یابد ، اهرم کاهش می یابد. اشکال این روش این است که در طی یک شکاف یک شبه مانع از سقوط بزرگ نمی شود.

اجتناب از ضرر

یک روش متداول برای جلوگیری از ضرر ، استفاده از ضرر توقف است. کاربرد متداول از دست دادن توقف ، خروج از موقعیت موجود است هر زمان که P& L غیر واقعی آن در زیر آستانه فرو رود. ضرر توقف فقط در صورت باز بودن بازار کار می کند. اگر قیمت "شکاف" را پایین بیاورد یا با باز شدن بازار ، دستور ضرر توقف با قیمت بسیار پایین تر/بالاتر اجرا شود.

همچنین ، از دست دادن توقف یک ابزار ایمنی یا در یک برگشت متوسط یا یک استراتژی حرکت است. در صورت وجود یک استراتژی میانگین برگشت ، تغییر رژیم از میانگین برگشت به یک رفتار روند می تواند باعث ضررهای بزرگی شود اگر حساب از دست دادن متوقف نشود. استراتژی های حرکت از سفارشات متوقف کردن توقف در موارد برگشت در قیمت که می تواند باعث کاهش در استراتژی شود ، بهره مند می شوند.

همانطور که بیان کردیم ، خطر یک استراتژی میانگین برگشت با ریسک در یک استراتژی حرکت متفاوت است. این بدان معنی است که در دو رویکرد ، ترتیب از دست دادن توقف متفاوت است. در یک استراتژی حرکت ، استفاده از ضرر توقف ساده تر است زیرا در هنگام معکوس قیمت از خسارات جلوگیری می کند. در یک استراتژی میانگین برگشت قیمت ، قیمت متغیر است و ضرر توقف باید بیشتر از حداکثر کاهش در داخل داخلی باشد.