برآورد شدت گسل ترانسفورماتور بر اساس تجزیه و تحلیل گاز محلول و انرژی تکنیک تشکیل گسل

تصمیم گیری در مورد وضعیت عایق ترانسفورماتور بر اساس گسلهای اولیه ارزیابی شده و فشارهای پیری برای بسیاری از مدیران دارایی عادی بوده است. با وجود اینکه روش گسترده ای در تشخیص گسل اولیه ترانسفورماتور قدرت کاربردی است ، تکنیک های تجزیه و تحلیل گاز فقط حل شده (DGA) نمی توانند شدت گسل شناسایی شده را تعیین کنند. شدت گسل خاصیت اصلی در رتبه بندی نگهداری ترانسفورماتور است. در این مقاله یک روش منطق فازی در تعیین گسلهای ترانسفورماتور و شدت از طریق استفاده از انرژی تشکیل گسل از گازهای تکامل یافته در حین وقوع گسل ترانسفورماتور ارائه شده است. علاوه بر این ، انرژی تشکیل گسل یک عامل وابسته به دما برای همه گازهای تکامل یافته مرتبط است. به جای استفاده از DGA با وزن انرژی ، از کل انرژی محاسبه شده گسل اولیه مرتبط برای تعیین شدت استفاده می شود. شدت گسلهای شناسایی شده با روش گاز کلیدی مبتنی بر منطق فازی از طریق استفاده از داده های جمع آوری شده از چندین ترانسفورماتور در خدمت و معیوب ارزیابی می شود. نتایج DGA از نمونه های روغن حاصل از ترانسفورماتورهای مشخصات مختلف و سن برای اعتبارسنجی مدل استفاده می شود. نتایج مدل نشان می دهد که تشخیص صحیح نوع گسل و تعیین شدت آن بر اساس انرژی کل آزاد شده در طول گسلها می تواند تصمیم گیری را در اولویت بندی نگهداری از ترانسفورماتورهای معیوب تقویت کند.

1. معرفی

ترانسفورماتورهای برق تجهیزات مهمی برای عملکرد مناسب و قابل اعتماد یک سیستم قدرت هستند. از این رو ، تداوم عملکرد آنها ، تجارت روزانه آب و برق است. بر این اساس ، نگهداری مناسب آنها بر اساس گسلهای اولیه شناسایی شده و یا وضعیت خراب شدن در تحقق این هدف ضروری است. هنگامی که تظاهرات گسلها در یک ترانسفورماتور مشهود است ، پس از برنامه ریزی تعمیر و نگهداری از اهمیت بالایی برخوردار است. در غیر این صورت ، نقص عملیاتی ایجاد می شود که ممکن است در خرابی سیستم تأثیر بگذارد.

یک ترانسفورماتور ضمن خدمت طولانی حتی در شرایط کار عادی گازهایی ایجاد می کند. با این حال ، با گذشت زمان ، مرتباً در معرض فشارهای الکتریکی ، مکانیکی ، شیمیایی و حرارتی قرار می گیرد که باعث می شود سرعت بالایی از گازها در سیستم عایق ترانسفورماتور تکامل یابد [1]. با این حال ، میزان گاز در وجود ناهنجاری افزایش می یابد. گسل های داخلی معمولاً با تجزیه نفت تولید گاز مانند هیدروژن (H₂) ، متان (ch₄) ، استیلن (ج₂H₂) ، اتیلن (ج₂H₄) ، و اتان (ج₂H₆) ، در حالی که تخریب سلولز متان را تولید می کند (CH₄) ، هیدروژن (ح₂) ، مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₂). مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₂) گسل های مربوط به تخریب کاغذ ، اتیلن را نشان می دهد (ج₂H₄) و اتان (ج₂H₆) در نشان دادن افزایش دمای روغن قابل توجه است ، تخلیه جزئی با سطح پایین انرژی باعث هیدروژن می شود (ساعت₂) و متان (ch₄) ، و قوس را می توان با ذکر تکامل استیلن تصدیق کرد (c₂H₂) و هیدروژن (ح₂) [1-8].< Pan>) ، در حالی که تخریب سلولز باعث ایجاد متان می شود (CH

) ، هیدروژن (ح₂) ، مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₄, C₂H₆, C₂H₄). مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₂H₂) گسل های مربوط به تخریب کاغذ ، اتیلن را نشان می دهد (ج₄, C₂H₄). مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₂H₂.

) در نشان دادن افزایش دمای روغن قابل توجه است ، تخلیه جزئی با سطح پایین انرژی باعث هیدروژن می شود (ساعت

) و متان (ch

) ، و قوس را می توان با ذکر تکامل استیلن تصدیق کرد (c₈H₁₈) و هیدروژن (ح₈H₁₈) [1-8].) ، در حالی که تخریب سلولز متان را تولید می کند (CH₂₀H₄₂) ، هیدروژن (ح

) ، مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₂₀H₄₂). مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₂) ، مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₄, C₂H₆, C₂H₄). مونوکسید کربن (CO) و دی اکسید کربن (CO₂H₂) در نشان دادن افزایش دمای روغن قابل توجه است ، تخلیه جزئی با سطح پایین انرژی باعث هیدروژن می شود (ساعت