چرا بازارهای مالی را انتخاب می کنیم؟

چرا سرمایه گذاران (پس انداز) گاهی اوقات به جای مستقیم در بازارهای مالی ، سرمایه گذاری در واسطه ها را انتخاب می کنند؟چرا وام گیرندگان گاهی اوقات تصمیم می گیرند که از طریق واسطه ها و بعضی اوقات از طریق بازارها ، نقدینگی و محدودیت سرمایه خود را کاهش دهند؟بازارها و واسطه ها غالباً نیازهای یکسان را برآورده می کنند ، هر چند به روش های مختلف. وام گیرندگان/صادرکنندگان اوراق بهادار به طور معمول گزینه دیگری را با کمترین هزینه کلی انتخاب می کنند ، در حالی که سرمایه گذاران/پس انداز تصمیم می گیرند در بازارها یا واسطه هایی سرمایه گذاری کنند که معاملات بازپرداخت ریسک را برای آنها فراهم می کند که مناسب آنهاست.

خطر چیز بدی است ، در حالی که بازگشت و نقدینگی چیزهای خوبی است. بنابراین ، هر نجات دهنده می خواهد در سرمایه گذاری های بدون ریسک و به راحتی قابل فروش که بازده بالایی ایجاد می کند ، سرمایه گذاری کند. البته چنین فرصت هایی به ندرت اتفاق می افتد زیرا سرمایه گذاران قیمت خود را پیشنهاد می کنند ، بنابراین بازده آنها را کاهش می دهند.(همانطور که در فصل 4 "نرخ بهره" خواهیم دید ، هرچه قیمت یک سرمایه گذاری بالاتر باشد ، بازده آن پایین تر است ، ceteris paribus همه چیز برابر است.) برای بالا نگه داشتن بازده ، برخی از سرمایه گذاران مایل به تسلیم نقدینگی هستندیا خطر بیشتری را به خود اختصاص دهید. به عنوان مثال ، آنها ممکن است اوراق بهادار خریداری نشده توسط وثیقه (دارایی هایی مانند ساختمانها ، مشاغل یا ابزارهای مالی ایمن مانند T-Bills که وام گیرنده قول می دهد در صورت پرداخت غیرقانونی غیر یا جزئی وام ، اوراق قرضه یا سایر پرداخت ها از دست بدهد. تعهد. ). در نتیجه رقابت بین سرمایه گذاران و بین وام گیرندگان ، سیستم مالی ابزارهایی را با طیف گسترده ای از خصوصیات ارائه می دهد ، از آن ، از رنگهای بسیار مایع ، بسیار ایمن ، اما کمرنگ T و ذخایر تقاضا ، تا در معرض خطر متوسط ، متوسط.-کیفیت ، وام های برگشتی متوسط ، به مشتقات پرخطر اما بالقوه پرسود و به راحتی فروخته شده مانند گزینه های قرار داده شده و قراردادهای آینده ارز.

سرمایه گذاران به بیش از ریسک ، بازگشت و نقدینگی اهمیت می دهند ، اما به طور کلی ملاحظات دیگر ثانویه است. به عنوان مثال ، سرمایه گذاران به جای مواردی که می توان در گزینه وام گیرنده (بازپرداخت) خوانده شد ، بیشتر برای سرمایه گذاری با تاریخ رستگاری ثابت پرداخت می کنند زیرا تاریخ رستگاری ثابت باعث کاهش عدم اطمینان سرمایه گذاران می شود. آنها همچنین گاهی اوقات کمی بیشتر برای ابزارهای صادر شده توسط شرکت ها و کشورهای آگاه از محیط زیست یا اجتماعی و کمتر برای کسانی که توسط کشورهای کثیف و بی ادب صادر می شوند ، پرداخت می کنند.

متوقف شوید و جعبه فکر کنید

در پاییز سال 2006 ، نرخ بهره در سی سال وام مسکن معمولی بدون مجازات پیش پرداخت حدود 6. 5 درصد در سال بود. اما وام هایی با شرایط غیرقانونی که شامل مجازات پیش پرداخت برای هفت سال اول وام است می تواند برای 6. 25 درصد در سال باشد. چرا این مورد بود؟

علاوه بر ریسک ، بازگشت و نقدینگی ، سرمایه گذاران نگران عدم اطمینان شرایط بازپرداخت هستند. آنها در ازای ضمانت مبنی بر اینکه وام برای مدت زمان قابل توجهی بازپرداخت نمی شود ، مایل به دریافت بازده پایین تر هستند (البته Ceteris Paribus).

همانطور که در بالا ذکر شد ، وام گیرندگان همچنین برای کمترین روش هزینه برای تأمین نیازهای تأمین مالی خارجی خود با یکدیگر رقابت می کنند. بدیهی است که وام گیرندگان می خواهند تا حد امکان برای بودجه پرداخت کنند و چیزی بهتر از وام گرفتن مبالغ عظیم برای همیشه ، بدون قید و شرط و با علاقه صفر دوست ندارند. با این حال ، هیچ کس نمی خواهد به این شرایط وام دهد ، بنابراین وام گیرندگان با ارائه بازده بالاتر ، ریسک کمتر یا ابزارهای نقدینگی بیشتر با یکدیگر برای وجوه رقابت می کنند. آنها از هر بخشی از سیستم مالی ، بازارها یا واسطه ها استفاده می کنند ، بهترین معامله را به آنها ارائه می دهد. یک شرکت ممکن است به جای اینکه وام بانکی بدست آورد ، مقاله تجاری را در بازار پول بفروشد ، به عنوان مثال ، اگر به اندازه کافی بزرگ باشد و به اندازه کافی مشهور باشد تا به اندازه کافی سرمایه گذاران و تسهیل کننده های بازار علاقه مند شود. با این حال ، یک شرکت کوچکتر و جدیدتر ممکن است متوجه شود که وام بانکی بسیار آسان تر و ارزان تر است.

غذای اصلی

• سرمایه گذاران در درجه اول بین ریسک ، بازده و نقدینگی تجارت می کنند و تا حدی کمتر از اطمینان از شرایط بازخرید نیز ارزش قائل هستند.
• وام گیرندگان می خواهند بودجه تا حد امکان و با شرایط بازپرداخت تا حد امکان انعطاف پذیر بدست آورند.